Bir Annenin De Depresif Olma Hakkı Vardır

Bu akşam yürüyüş yaparken uzun uzun düşünme fırsatım oldu ve neden bilmem ilk yıllara gittim kızımı dünyaya getirdiğim o günlere... Galiba yakında 16. yaşını kutlamanın hüznünün verdiği bir yolculuk oldu benim için .....Tüm hayatımızı değiştiren o tarih .... Ne umutlar ne sevinçlerle gitmiştim doğuma ...Ve sonra ne büyük bir kahroluş ,umutsuzluk,mutsuzluk,şaşkınlık,acı,haksızlık,mücadele,savaş,kalp sancısı....binlerce duygu değişimi yaşadık ...
İlk kucağıma verdiklerinde korkmuştum bir yerine bir şey yaparsam diye günlerce altını alamadım o kadar zayıf ve küçük ki sanki bacakları elimde kalacak gibi ....Ah ne günlerdi !!! İyi ki geride kaldı bir daha yaşamaya gücüm yok enkaz gibi hissediyordum kendimi o dönemler ....Yok böyle bir dibe vuruş hiçte sonra hop diye yukarı çıkamadık biz ...Girdap gibiydi battıkça batıyorduk ...Uzun bir süre sonra normalleşmeye başladık aslında ....

Size çok isterdim  sonu güzel biten bir yaşam anlatmayı  maalesef bizim hikayemizin mutlu sonu yok ....Aslında nerden baktığınla alakalı bu mutluluk mevzuuda göreceli  ...Kızımın şu an hayatta olması bile bir mucize sayılır ....İlk yıllar gittiğimiz doktorlar yaşama şansının %30 olduğunu söyledi ve savaşımız o gün başladı bizim ...Bugüne kadar da iyi geldik sayılır aslında benim depresif anlarımı saymazsak ....Bir de neden bilmem anneler günü çok yorar beni ....Umutsuzca bana anne diyeceğini beklediğim  yıllar gelir aklıma ....

Bizim içinde çok zor koskoca dört yıl geçti kızım içinse çok çok daha zordu.Sürekli nöbetler,tahliller,MR lar ....Her canının yandığında hep dua ettik eşimle ne olur bizden birine bir şey olsa onun canı acımasın diye  ......Çünkü o kadar küçük ve narindi bir kelebek gibi sanki dokunsanız hemen kayıp gidecek ...Çok gece kucağımda uyuturken Allah'a yalvardım onun neresi ağrırsa benim de ağrısın ki bileyim diye .... Tabii benim bu dileğimde olmadı diğerlerinin kabul edilmediği gibi ...

İlk dört yıl benim için neden önemliydi ; Ne yapacağımı bilmiyordum çünkü  benim gibi etrafımda bize yardım edecek olan hiç kimse de bilmiyordu.Bu yılların sonunda hem kızımın nöbetleri çok azalmıştı hem bende bir düzen oturtmuştum.Bu durum benim biraz daha sakin olmamı sağlıyordu .En azından bazı durumları kontrol edebiliyor kızıma da nasıl davranacağımı az buçuk biliyordum .....

Ne kadar kabullensem  de alıştım desem de yaş günleri beni biraz daha yoruyor.Çünkü şimdi bir genç kızdı bir ergendi....
Ben bunları hayal etmemiştim ilk kızım olacağını öğrendiğim de ; oyunlar oynamayı,onunla gezip tozmayı ,var olan tüm aktivitelere katılmayı ,iyi bir eğitim aldırmayı ,aşık olduğunda ki heyecanını,ilk terk edilişini,sınava girerken kalbinin atışını ..........

Kendimi de hiç böyle hayal etmemiştim en az iki çocuğum olacaktı ,iş çıkışı her birini okullarından karga tulumba toplamayı ve kapıdan içeriye büyük ve telaşla girerek onların günü anlatmalarını dinleyeceketim ....Ama ne oldu hepsi elimizde patladı bu hayallerin  :) ....
Galiba en çok bu yaşanmamışlıklar beni üzüyor ....Bakmayın bu kadar iç karartıcı yazdığıma şimdi hayatı seviyorum hem de çook...Çok mu karışık yazdım ne ?Bir daha ki yazıyı önce kağıda yazacağım ..... Mutlu kalın ....